دیاپازونی برای کوک سکوت

در برِ سکوتش، ناکوکی عجیبی سر به افلاک کشیده، که از هزاران نغمه و زخمه وغمزه‌ی صاحبْ شناسنامه‌تری بیشتر می‌پیراید آنچه را که در توان تخیلات بی انتهای موجودی چون انسان است. نیرنگِ کلام می‌کند آن فکوریِ نوازنده‌اش اگر می‌نویسد از ملودی کوی و برزنی چون آذری و ارمنی، وام گرفته است رنگ آمیزی ملودیی را که "دیدار" نام بنچاقشی‌اش شده است.

قاعده‌ی از خود گسیختگی‌ِ هوش، از دلربایی موسیقی، حکمت در فیزیک صوت و مانوسی چشم با انواع آکروبات دستان نمی‌شناسد. چه به کار تخیلْ سوارِ کویِ غریب و بی‌انتها و رازآلوده‌ی آدمی می‌آید که علمش حکم کند به اینکه مضراب خالق اثر، مزین به درّاب و شلال و چپ و راست بوده است یا خیر؟ دورگردانی و مدولاسیون دانستن وجوب عینی و کفایی نیست تا حکم بَر ازخودشیفتگی شنوایی کند. هر چند که او چپ و راست و درّابش را، شلال و نوانس و ترکیباتش را، سکوت و فضا و تمپو‌اش‌ را، آنقدر زیبا درهم گسیخته تا "دیدار" فرزند خوانده‌ی زیبایش شود

خراش روح می‌دهند نقد‌هایی که فقط یک‌هشتم‌شان قابل هضم عقل سلیم ‌است. این منتقدان و همدرد‌های کوی بی‌داروغه و محتسب و مست موسیقی‌مان، که بی‌ پروا و یکجانبه تنها به کوبند‌گیِ بی‌هیچ ملاحظه‌ای قد علم کرده‌اند، کی قرار است به هزاران نکته سنجیشان افزون کنند که به گرد و خاک نسل جدا افتاده‌ی ما از ردیف و و آواز، با همین شکل ردیف نوازی و مَنِش سرعت است که میتوان رسید. آری، قصور نه تنها همیشه هست بلکن بشر نیاز به آفرینش و بینش قصور‌سازی دارد تا برای حرکت به منجلاب بی‌هدفی نیافتد، مضافا بر آلبومی در تکنوازی سازی چون تار در میان این همه بزرگ و مدعی زنده و این همه گوش تارعنکبوت بسته ی موسیقیایی که ارائه‌اش جربزه‌ای کمتر از شیر نمی‌خواهد. اما نقد در کنار تحسین و تشویقِ برای ادامه را فراموش کرده‌ایم. همه‌مان.

اگر وادی اول آلبوم "کوک سکوت" و ردیف پردازی‌اش ناهمگون از سرای دیگرش در‌می‌آید، اگر کم و بیش نقصی برآمده باشد بر کوره‌ی ملودی سازی‌ و جمله‌ بندیش، اگر که نوازنده‌ اثر، حسین علیزاده نامی نباشد تا زهره‌ی شیر بخواهد نوشتن هر کلامی در هر مقامی به درگاهش، اگر اندیشه‌ و مضراب حامد فکوری شیدای  محمد رضا لطفی را متبادر نمیسازد، حقیقتا نباید غوطه‌وری کرد در قطعه‌یی با نام "دیدار" که حجم و فضا وسکوتهای عجیب و زیبایش حتی قمری آشنا و رهگذر همیشگی نشسته‌ به گوشه ی سرای مرا نیز چند روزی‌ست که چنان مست و مبهوت خودش کرده که قوره‌های دلبرانه‌‌ی همیشگی‌اش را نیز دریغم کرده است.